Szczelina montażowa
Między ościeżnicą a murem zostaje szczelina. Ma przenieść ruch ramy, zatrzymać wodę od deszczu i ograniczyć parę idącą z mieszkania. Piana w tej szczelinie jest środkiem, nie całym uszczelnieniem.
Publikacja
Aktualizacja
Tekst do czytania przy odbiorze, nie instrukcja stawiania okna.
Nazwa „ciepły montaż” w Polsce zwykle oznacza ten układ. Nie jest samodzielną marką ani wymogiem, który da się sprawdzić samym słowem na umowie.
Warstwa zewnętrzna ma zatrzymać deszcz i wiatr, a jednocześnie wypuścić na zewnątrz wilgoć, która już jest w szczelinie. W opisach są taśmy paroprzepuszczalne, membrany albo taśmy rozprężne. Istotne jest miejsce: na zewnątrz od izolacji, z połączeniem do muru i do ramy, bez przerw w narożnikach.
Pianka wypełnia szczelinę i tłumi dźwięk, ale nie trzyma ciężaru okna. Ramę ustawiają klocki podporowe i kliny, a do muru łączą kotwy albo dyble według zaleceń producenta systemu. Szerokość szczeliny nie ma jednej liczby dla cegły, betonu i ocieplenia. Bierze się ją z karty wyrobu i z materiału ościeża.
Od strony wnętrza połączenie ma ograniczać napływ pary wodnej w szczelinę. Służy do tego taśma paroszczelna albo inny materiał o podanej przepuszczalności. Gdy tej warstwy nie ma, a pianka jest przycięta i zakryta tylko tynkiem, wilgoć z pokoju ma krótszą drogę do zimnego styku.
Poniższa lista nie zastępuje protokołu wykonawcy. Pomaga nazwać rzeczy, które na zdjęciu „ładnego okna” znikają.
Skrzydło domyka się bez unoszenia za klamkę. Przekątne ościeżnicy są zbliżone. Szczelina między skrzydłem a ramą nie zwęża się wyraźnie w jednym narożniku. Okno przekoszone da się czasem dociągnąć okuciem, ale regulacja nie naprawia ramy, która wjechała w mur krzywo.
Dolny ramiak, szczególnie przy drzwiach balkonowych, ma punkty podparcia. Samo wypełnienie pianką pod progiem nie jest podparciem. Przy szerokich przesuwach pytaj, gdzie stoi klocek i czy próg ma ciągłą izolację, czy tylko pas piany po bokach.
Taśma dochodzi do narożnika i łączy się z następnym odcinkiem. Nie widać gołego muru w przerwie „bo tu była kotwa”. Kotwa może przejść przez układ, ale miejsce przejścia też jest w opisie systemu, nie pozostawione na później.
Okno ma własne otwory odwodnienia w dolnej części ramy. Parapet zewnętrzny ma spadek od okna i boczne zakończenia, które nie wlewają wody pod ramę. Parapet wewnętrzny nie może zatkać tych otworów. O myciu odpływów: konserwacja.
Sam współczynnik szyby nie opisuje styku z murem. Mostek przy ościeżu wchodzi do rozmowy o Uw całego okna i o tym, jak budynek traci ciepło na krawędzi, nie tylko w środku tafli. Przy wymianie w istniejącej ścianie dochodzi jeszcze pytanie, czy rama siedzi w linii ocieplenia — o uzgodnieniach w bloku jest tekst wymiana okien.
Warstwy nie dają „ciepła na zawsze” i nie omijają karty producenta. Inna taśma, inna piana i inny mur zmieniają detal. Jeśli opis prac mówi tylko „montaż na piankę”, dopytaj o warstwę wewnętrzną, zewnętrzną i o podparcie — zanim szczelina zniknie pod tynkiem.
Uszczelnienie szczeliny nie zastępuje mocowania. Rama przenosi ciężar skrzydła i zespolenia na mur. W opisach prac wracają kotwy, dyble i łączniki systemowe. Różnią się tym, w którym miejscu profilu wchodzą w ścianę i czy da się je później zakryć tynkiem. Liczbę i rozstaw podaje karta systemu albo projekt, nie ten tekst.
Pod szybą, w progu i przy szerokim skrzydle liczy się podparcie, nie sama piana. Piana wypełnia i izoluje, ale nie jest projektowana jako słup, na którym wisi okno. Jeśli opis prac mówi tylko „montaż na piankę”, dopytaj o podparcie i o łączniki, zanim szczelina zniknie.
Od zewnątrz warstwa ma przepuszczać parę z muru i zatrzymywać deszcz. W środku jest izolacja, najczęściej piana. Od pomieszczenia warstwa ma ograniczać wnikanie wilgotnego powietrza z pokoju w szczelinę. Kolejność bywa nazywana „szczelniej od wewnątrz niż od zewnątrz”. To opis kierunku, nie nazwa produktu.
Taśmy, folie i masy mają własne karty: do jakiego podłoża, w jakiej temperaturze, czy na wilgotny mur. Jeden detal nie przenosi się z betonu na mur z pustaków bez sprawdzenia. Serwis nie podaje uniwersalnej receptury chemii.
Karty pian i taśm często podają dolną temperaturę aplikacji i temperaturę podłoża. Zimą liczba z karty bywa wyższa niż temperatura elewacji o świcie, nawet gdy w południe jest cieplej. To powód, żeby w protokole była data i pogoda, a nie żeby przyjmować z tego tekstu próg „plus pięć” jako przepis dla każdej piany. Próg jest na karcie tej piany, której użyto.
Podobnie z wilgotnym ościeżem. Piana w szczelinie pełnej wody nie zachowuje się tak, jak próbka z karty. Ociekający mur lepiej opisać przed rozpoczęciem niż tłumaczyć po tynku.
W dniu odbioru narożnik taśmy bywa już przykryty. Zostają wtedy zdjęcia z montażu, opis warstw w umowie albo w protokole i to, co nadal widać: równość ramy, pracę klamki, otwory odwodnienia, styk parapetu. Brak zdjęcia nie dowodzi, że warstwy nie ma. Brak jakiegokolwiek zapisu zostawia później tylko spór o pamięć.
Parapet zewnętrzny i wewnętrzny domykają ten sam otwór. Szczelina pod ramą, jeśli zostanie mostkiem bez izolacji, psuje efekt opisanego wyżej układu, nawet gdy boki okna są oklejone. Przy wymianie w bloku parapet od ulicy bywa częścią elewacji, nie tylko deski w mieszkaniu. Ten wątek jest w tekście o wymianie.
Współczynnik okna z deklaracji nie uwzględnia mostka w złym styku z murem. Uw jest właściwością wyrobu w badaniu, nie pomiarem całego ościeża po tynku. Różnicę wyjaśnia strona o izolacyjności.
